Badanie prenatalne zespołu Downa z użyciem matczynych markerów surowicy ad 5

Biorąc pod uwagę opublikowaną prognozę 61 procentowej wykrywalności, przewidywano, że 9 14 z 36 spodziewanych przypadków płodowego zespołu Downa wystąpi w tej grupie niskiego ryzyka. Trzy z 14 płodów z zespołem Downa (około 23 procent 10) miały zostać spontanicznie przerwane w trzecim trymestrze ciąży, w wyniku czego urodziło się 11 żywych. Dwanaście niemowląt z zespołem Downa zostało zidentyfikowanych podczas obserwacji w tej grupie niskiego ryzyka, zgadzając się ściśle z przewidywanymi 11. Skuteczność badania syndromu Downa z wartością graniczną ryzyka wynoszącą na 270
Tabela 5. Tabela 5. Continue reading „Badanie prenatalne zespołu Downa z użyciem matczynych markerów surowicy ad 5”

Randomizowane porównanie pobierania próbek z tkanki kosmówkowej i śródbrzusznej czesc 4

Różnica między procedurami wymaganymi do wprowadzenia cewnika lub igły może nie mieć znaczenia klinicznego, ale jest statystycznie istotna (p <0,01). Mediana ciężaru próbek tkanki kosmówkowej i kosmówkowej uzyskanych za pomocą pobrania przezbrzusznego wyniosła 20 mg, nieco mniej niż mediana 25 mg uzyskana w wyniku pobrania przez tętnicę. Waga 45% próbek przezbrzusznych i 27% próbek przezsercowych była mniejsza niż 20 mg (P <0,01).
Wśród kobiet, u których wskazaniem do pobrania próbki kosmicznej był wiek matek i dla których takie dane zostały zarejestrowane, nie stwierdzono krwi w 623 (68%) próbek przezsercowych i 612 (66%) próbek przezbrzusznych. Było więcej niż ślad krwi w 24 (3 procentach) próbek przezsercowych i 7 (1 procent) próbek przezbrzusznych. Continue reading „Randomizowane porównanie pobierania próbek z tkanki kosmówkowej i śródbrzusznej czesc 4”

Terapia erytropoetynowa w przypadku świądu mocznicowego

Pacjenci ze świądem mocznicowym leczeni erytropoetyną w badaniu De Marchi i wsp. (Wydanie 9 kwietnia) miało nie tylko zmniejszenie nasilenia świądu i niższe stężenia histaminy w osoczu, ale także niewielki wzrost ich średnich wartości hemoglobiny i hematokrytu. Autorzy nie omawiają możliwości, że zmniejszenie nasilenia świądu u tych pacjentów było związane ze wzrostem stężenia hemoglobiny. Jest prawdopodobne, że dwóch pacjentów z ciężką nadczynnością przytarczyc, którzy nie zareagowali na leczenie erytropoetyną, nie zwiększyło stężenia hemoglobiny, 2, 3, a zatem wzrost wartości hemoglobiny u ośmiu pacjentów, którzy zareagowali na erytropoetynę był prawdopodobnie większy niż w grupie jako całości. Czy przyczyną aniżeli świądu była poprawa niedokrwistości, a nie niższe stężenie histaminy w osoczu. Continue reading „Terapia erytropoetynowa w przypadku świądu mocznicowego”

Badania choroby nerek

Porównywano wyjściową charakterystykę kliniczną i proceduralną między grupami CABG i PCI w obrębie każdej warstwy CKD (eGFR <60 ml / min / 1,73 m2 i> 60 ml / min / 1,73 m2) oraz między grupami CKD za pomocą testu t Studenta i chi-kwadrat test dla zmiennych ciągłych i kategorycznych, odpowiednio. Skumulowana częstość występowania MACCE została obliczona przy zastosowaniu podejścia Kaplana-Meiera w czasie do pierwszego zdarzenia i porównana dla różnych grup przy użyciu testu log-rank. Współczynniki zagrożenia (HR) dla zdarzeń niepożądanych związanych z CKD a bez CKD zostały wygenerowane przy użyciu regresji proporcjonalnych hazardów Coxa z korektą dla następujących zmiennych towarzyszących: płeć, wiek, zażywanie insuliny, historia MI, obraz kliniczny (stabilna choroba wieńcowa serca (CHD) ostry zespół wieńcowy), wynik SYNTAX (synergia między PCI z taksówką i kardiochirurgią), obecny stan palenia tytoniu, randomizowane leczenie i historia choroby naczyń obwodowych (PVD). Zmienne, które mogą w sposób wiarygodny zakłamać związek między CKD a wynikami, zostały wybrane do uwzględnienia w skorygowanych modelach. Założenie dotyczące proporcjonalnych zagrożeń zostało sprawdzone w skorygowanych modelach poprzez wykreślenie log ujemnego dziennika przeżycia w stosunku do czasu zalogowania. Krzywe nie krzyżowały się i były równoległe względem siebie, w ten sposób sprawdzając założenie proporcjonalnego zagrożenia. Założenie liniowości zbadano również dla stałych zmiennych towarzyszących, które nie wykazały odchyleń od liniowości.

Continue reading „Badania choroby nerek”

Linezolid w leczeniu gruzlicy o duzej opornosci na leki

Od 2006 r. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) rozważyła stosowanie linezolidu w leczeniu gruźlicy opornej na wiele leków (MDR), uznając, że jej skuteczność jest niejasna i nie zaleca jej rutynowego stosowania.1,2 Wyniki Lee et al. (Wydanie z 18 października) 3 dodać do dowodów dotyczących profilu bezpieczeństwa i skuteczności linezolidu w leczeniu ratunkowym gruźlicy szeroko rozpowszechnionej lekoopornie (XDR) i wzmocnić zalecenia WHO. Jednak lekarze prowadzący opiekę nad chorymi na gruźlicę lekooporną, którzy nie reagują na leczenie, nie powinni lekceważyć 10,25% oporności na linezolid wykryty w tej próbie. Korzyści dla pacjentów i zdrowia publicznego związane z używaniem linezolidu (i przyszłych nowych leków) w leczeniu opornej na leki gruźlicy będą zależeć od zapewnienia, że lekarze stosują najwyższe standardy przy przepisywaniu leków przeciwprątkowych i nigdy nie dodają leku samodzielnie do reżimu pacjenta z chorobą, która nie reagu je na leczenie4. Unikanie monoterapii poprzez dodanie kilku leków, wraz z linezolidem, które są uważane za skuteczne w reżimie leczenia, ma zasadnicze znaczenie dla zachowania przydatności linezolidu, nowych oksazolidynonów będących obecnie w fazie rozwoju oraz wszelkie nowe leki, które będą stosowane w przyszłości w leczeniu opornej na leki gruźlicy. Continue reading „Linezolid w leczeniu gruzlicy o duzej opornosci na leki”