Radioterapia z lub bez chemioterapii w inwazyjnym raku pęcherza moczowego AD 5

Chemioradioterapia wiązała się z tendencją do zmniejszenia cystektomii, z 2-letnim wskaźnikiem 11,4% (95% CI, 7,1 do 18,0) w grupie stosującej chemioradioterapię w porównaniu z 16,8% (95% CI, 11,6 do 23,9) w grupie otrzymującej radioterapię (P = 0,07), chociaż porównanie było słabsze. Spośród 51 wykonanych cystektomii 41 (80,4%) dotyczyło nawrotów (27 przypadków w przypadku choroby inwazyjnej, 9 w przypadku choroby nieinwazyjnej mięśni oraz 5 w przypadku nieznanego typu nawrotu); 4 zostały wykonane dla późnych skutków radioterapii. Ogółem odnotowano 208 zgonów (98 w grupie chemioradioterapii i 110 w grupie radioterapii). Pięcioletnie ogólne wskaźniki przeżycia wyniosły 48% (95% CI, 40 do 55) w grupie stosującej chemioradioterapię w porównaniu do 35% (95% CI, 28 do 43) w grupie otrzymującej radioterapię, dla szacowanej absolutnej różnicy wynoszącej 7% (95% CI, -3 do 17). Współczynnik ryzyka całkowitego przeżycia w grupie otrzymującej chemioradioterapię wynosił 0,82 (95% CI, 0,63 do 1,09, P = 0,16) z małą rozbieżnością między grupami aż do co najmniej 2 lat (ryc. 2C). Było 166 zgonów z powodu raka pęcherza: 74 w grupie chemioradioterapii i 92 w grupie z radioterapią (współczynnik ryzyka, 0,77, 95% CI, 0,57 do 1,05, P = 0,10). Dane dotyczące przeżycia wolne od przerzutu i bez przerzutów przedstawiono na ryc. 1A i 1B w dodatkowym dodatku.
Dyskusja
W tym randomizowanym badaniu III fazy z medianą obserwacji 69,9 miesiąca, dodanie chemioterapii do standardowej dawki radioterapii wiązało się ze względną redukcją o 33% ryzyka nawrotu miejscowego z redukcją o prawie 50% w przypadku inwazji nawrót. Ta korzyść wydawała się być zgodna z wcześniej zaplanowanymi analizami podgrup i nie wpłynęła na nią historia wcześniejszej chemioterapii neoadjuwantowej, która sugeruje, że neoadiuwantowa i współistniejąca chemioterapia zapewniają osobne korzyści, odpowiednio, w kontroli odległej i lokalnej. Poprawę kontroli lokoregionalnej uzyskano przy niewielkim wzroście ostrych skutków toksycznych, które nie osiągnęły istotności statystycznej w odniesieniu do wyników stopnia 3 lub 4. Obawialiśmy się, że bardziej intensywna terapia, szczególnie po podaniu chemioterapii neoadjuwantowej, mogłaby spowodować upośledzenie funkcji późnego pęcherza. Jednakże późna toksyczność, mierzona za pomocą skali RTOG i LENT / SOM, nie wykazała istotnego wzrostu w grupie chemioradioterapii. Podobnie, nie byliśmy w stanie wykryć żadnego istotnego wpływu chemioradioterapii na objętość pęcherza.
Jako pierwszorzędową miarę wyniku wybraliśmy loco-przeżycie wolne od choroby, ponieważ wiadomo, że występuje wysoka częstość występowania mikroprzerzutu w pozornie zlokalizowanej chorobie, o czym świadczy słaba 5-letnia przeżywalność obserwowana tylko w przypadku samej operacji i wpływ na przeżywalność neoadjuwantu. chemioterapia.2,13 Fluorouracyl i mitomycyna C są znane z radioterapii nowotworów, ale nie oczekuje się, że będą miały znaczącą aktywność w chorobie ogólnoustrojowej po zbadaniu dawki i harmonogramu. Wczesne oddzielenie krzywych dla przeżycia wolnego od choroby lokoregionalnej jest zgodne z oczekiwanym sposobem działania. Zmniejszona częstość inwazyjnego nawrotu miejscowego może przekładać się na poprawę przeżycia (szczególnie, jeśli nie można zastosować cystektomii ratunkowej), ale spodziewany byłby późny. Obserwowano jednak tendencję do zwiększonej częstości cystektomii ratunkowej w grupie radioterapii (20 pacjentów w grupie chemioradioterapii vs. 31 w grupie z radioterapią) dla współczynnika ryzyka 0,58 (95% CI, 0,33 do 1,03; P = 0,07 ). Oczekuje się, że ta zwiększona częstość cystektomii zmniejszy ogólną korzyść z przeżycia dla chemioradioterapii w stosunku do radioterapii, co widać również w badaniach z udziałem pacjentów z rakiem odbytu.9 Ogólne krzywe przeżycia zaczynają się rozdzielać na około 2 lata, ale przy współczynniku ryzyka który nie osiągnął istotności statystycznej (0,82, 95% CI, 0,63 do 1,09, P = 0,16), zgodnie z tą hipotezą. Podobne efekty zaobserwowano w innych badaniach, w których przeżycie było wolne od choroby jako główny wynik i dostępność terapii ratujących (np. W badaniach pazopanibu w raku nerki) .19 Pacjenci są nadal śledzeni, aby w pełni zrozumieć wpływ chemioradioterapii o przetrwaniu. Nasze dane pokazują, że skuteczną radioterapię w tym typie nowotworu można uzyskać bez konieczności stosowania cisplatyny, a wyniki dublują się w badaniach z udziałem pacjentów z rakiem odbytu.9,20,21 Niska ogólna stopa pojedynczego nawrotu węzła jest również godna uwagi, ponieważ nie podjęto próby uwzględnienia węzłów miednicznych w docelowej objętości planowej radioterapii. Biorąc pod uwagę choroby współwystępujące, wodonercze i upośledzoną czynność nerek u wielu pacjentów z rakiem pęcherza moczowego, połączenie fluorouracylu i mitomycyny C może być odpowiednim wyborem w przypadku nadwrażliwości na promieniowanie w leczeniu raka pęcherza.
Alternatywnym podejściem do leczenia nadwrażliwości na promieniowanie
[przypisy: endometrioza leczenie hormonalne, dermatolog, alergolog ]