Praktyki End-of-Life w Holandii w ramach ustawy o eutanazji cd

Cztery kluczowe pytania dotyczyły tego, czy respondent wstrzymał lub wycofał leczenie, biorąc pod uwagę możliwy pośpiech śmierci; zintensyfikowały działania mające na celu złagodzenie bólu lub innych objawów, biorąc pod uwagę możliwe przyspieszenie śmierci lub docenienie tej możliwości; wstrzymywał lub wycofywał leczenie z wyraźnym zamiarem przyspieszenia śmierci; lub podawali, dostarczali lub przepisywali leki z wyraźnym zamiarem przyspieszania śmierci, co skutkowało śmiercią pacjenta. Sformułowanie tych pytań było identyczne jak w poprzednich badaniach. Jeśli na ostatnie z czterech kluczowych pytań została udzielona odpowiedź twierdząca i jeśli czyn został wykonany w odpowiedzi na wyraźną prośbę pacjenta, czyn został sklasyfikowany jako eutanazja, jeśli lekarz podał (lub wziął udział w podawaniu) lek i został sklasyfikowany jako samobójstwo wspomagane przez lekarza, jeśli pacjent sam zażył lek. W przypadkach, w których lekarze odpowiedzieli twierdząco na więcej niż jedno z czterech kluczowych pytań, akt, który zawierał najbardziej wyraźną intencję w odniesieniu do pośpiechu śmierci, został użyty do sklasyfikowania aktu. W przypadkach, w których nie było jednoznacznie wyraźnego zamiaru, podawanie leków przeważyło nad wstrzymaniem lub wycofaniem leczenia.
Kluczowym pytaniom towarzyszyły pytania dotyczące procesu podejmowania decyzji, rodzaju stosowanych leków i stopnia pośpiechu, zgodnie z oceną lekarza. Zapytaliśmy także, czy pacjent był głęboko i stale uspokojony przed śmiercią. Nasz kwestionariusz zawierał również nowe pytania dotyczące tego, czy przypadki zostały zgłoszone zgodnie z wymogami ustawy o eutanazji, a także o przyczynach niezgłaszania. Lekarze zostali następnie poproszeni o wybór terminu, który według nich najlepiej opisuje ich działanie: powstrzymanie się od leczenia, złagodzenie objawów, paliatywną lub ostateczną sedację, zakończenie życia, pomoc w samobójstwie lub eutanazję.
Analiza statystyczna
Zgłoszone wartości procentowe zostały zważone, aby skorygować różnice w procentach zgonów pobranych z każdej z pięciu warstw oraz różnice w odsetku odpowiedzi w zależności od wieku, płci, stanu cywilnego, regionu zamieszkania oraz przyczyny i miejsca zgonu pacjentów . Po dostosowaniu wartości procentowe ekstrapolowano na okres 12 miesięcy, aby odzwierciedlić 136 402 zgony w Holandii w 2005 r. Czynniki ważące obliczono w trzech etapach. Po pierwsze, przyjęto odwrotność procentowej liczby zgonów pobranych z każdej warstwy. Uzyskany współczynnik pomnożono przez drugi czynnik, który obliczono przez podzielenie liczby próbek zgonów przez liczbę zgonów, dla których otrzymaliśmy kwestionariusz od lekarza dla każdej kombinacji cech charakterystycznych pacjentów. Współczynnik ważenia, który wynika z kroków i 2, został pomnożony przez współczynnik, który obliczono w trzecim kroku, dzieląc faktyczną liczbę przypadków w populacji zmarłych w 2005 r. Dla każdej kombinacji cech pacjentów według liczby przypadków z pierwszych dwóch etapów ważenia.
Przedziały ufności zostały obliczone dla oszacowania wskaźników eutanazji, pomocy samobójstwom i innym praktykom z końca życia
[więcej w: patentex oval, nerw twarzowy, klinika dermatologiczna koszykowa ]