lekarz ostróda ad

Ośrodek koordynujący przypisał pacjentów kolejno do jednego z dwóch trybów leczenia w losowej kolejności. Pacjentów badano co miesiąc przez 6 miesięcy, co 2 miesiące od 6 do 12 miesięcy, a następnie co 3 do 6 miesięcy. Podczas każdej wizyty pytano pacjentów o ich objawy i możliwe skutki uboczne terapii, mierzono ciśnienie krwi dwukrotnie standardowym ciśnieniomierzem rtęciowym i mierzono stężenia kreatyniny w osoczu oraz 24-godzinne wydalanie białka z moczem. Liczbę leukocytów, erytrocytów i płytek krwi wykonano przy każdej wizycie, a także co tydzień podczas podawania chlorambucilu. W 1989 roku doszliśmy do wniosku, że metylprednizolon i chlorambucyl mogą przynieść znaczącą korzyść pacjentom z idiopatyczną błoniastą nefropatią [12]. Dowiedzieliśmy się o dwóch innych badaniach, które wykazały, że prednizon nie ma wpływu na przebieg tego stanu. [6] postanowili przerwać nabór w grudniu 1989 r. W tym czasie 45 pacjentów zostało zapisanych do jednej grupy, a 47 w drugiej, co dało badaniu siłę 0,80, aby wykazać wzrost o 0,30 odpowiedzi klinicznej w grupie leczenia skojarzonego, zakładając 0,50 odpowiedzi w grupie metyloprednizolonowej, przy poziomie istotności 5 procent w teście dwustronnym. Pacjenci przydzieleni do grupy (metyloprednizolon plus chlorambucyl) otrzymali trzy cykle leczenia metyloprednizolonem (1 g podawano dożylnie przez 3 kolejne dni, a następnie 0,4 mg na kilogram masy ciała na dobę, podawano doustnie przez 27 dni, w pojedynczej porannej dawce) , każdy cykl, a następnie miesiąc leczenia chlorambucilem (0,2 mg na kilogram na dzień doustnie). Całkowity czas leczenia wynosił zatem sześć miesięcy. Jeśli liczba leukocytów pacjenta spadła poniżej 5000 na milimetr sześcienny (5 × 109 na litr), dawka chlorambucilu została zmniejszona o 50%, i została ona przerwana na pozostałą część tego cyklu, jeśli liczba leukocytów była mniejsza niż 3000 na milimetr sześcienny ( 3 × 109 na litr).
Pacjenci z grupy 2 (sam metyloprednizolon) otrzymywali dożylnie g metyloprednizolonu w ciągu trzech kolejnych dni na początku leczenia, a także dwa i cztery miesiące później i otrzymywali lek doustnie w dawce 0,4 mg na kilogram co drugi dzień, z wyjątkiem okres podawania dożylnego przez sześć miesięcy. Pacjenci w obu grupach zostali poproszeni o spożycie diet o niskiej zawartości soli, otrzymali leki moczopędne i przeciwnadciśnieniowe, w razie potrzeby, i zostali poproszeni o niepodejmowanie leków przeciwzapalnych.
Odpowiedź kliniczną zdefiniowano jako całkowitą lub częściową remisję. Całkowitą remisję zdefiniowano jako zmniejszenie wydalania białka z moczem do 0,2 g lub mniej na dzień i częściową remisję jako zmniejszenie wydalania białka do wartości od 0,21 do 2 g na dzień przy normalnym stężeniu kreatyniny w osoczu. Pogorszenie zdefiniowano jako wzrost stężenia kreatyniny w osoczu o co najmniej 50 procent w stosunku do wartości linii podstawowej. Nadciśnienie zdefiniowano jako obecne, gdy ciśnienie krwi, mierzone u pacjenta w pozycji leżącej, przekraczało 160/90 mm Hg przy trzech różnych okazjach.
Analiza statystyczna
Porównywano terapie i analizowano czynniki prognostyczne po jednym, dwóch, trzech i czterech latach
[podobne: nerw twarzowy, polskie towarzystwo ginekologiczne rekomendacje, progesteron cena ]